Anlardım Şiiri - Can Ahmet Doğrul

anlardım
bana kızdığında
çokça korku kaplardı içimi
değişir kapanırdı şeklim
büzüşmeye başlardı
bütün iklim
anlardım
ben kendimi
anlardım

anlardım
değil sadece bana
doğaya etrafa duvarlara
kendine bile sustuğunda
çığlar oluşurdu yanağımda
öyle kapanırdı dudaklarım
üşümelere koşardı
bütün eklemden
donardı varlığım
anlardım
ben kendimi
anlardım

anlardım
adımla bana seslendiğinde
aydınlıklar belirirdi şu bedenimde
iyileşir açılırdı içim
parlamalara yüzerdi
bütün rutin
anlardım
ben kendimi
anlardım

anlardım
saçların gözlerime dönünce
çığlıklarım olur duyardım
seslerin benden silindiğinde
çokça düşünür susardım
alkışlardı uçurumlar beni
anlardım
ben kendimi
anlardım

anlardım
narin yürüdüğünde
dikkatim artar kalırdım
gördüğümde gülüşünü
ışıltılar bugünleşir
anlardım
ben kendimi
anlardım