Anlamdan Uzak Şiiri - Burhan Ali Yağmur

Ne anlar, anladım diyen bu yaşamdan?
Hem ne anlar ne zaman tükenir anlamadan
Bir yarış bazen, bir yanış, bir yakarış
Ondan anlaşılmıyor ne köşe ne kıyısından.

At gözlüğünü atmanın öğütlendiği bir günde,
Bir mertebedir at gözlüğüyle bir yöne bakmak.
Bakmak bilmeyene nazaran bir açıdır bakışa,
Bakıp görmek bilmeyene nasihattır akışına.

Takvim kütüğünde eksilirken birer yaprak,
İnsan nasıl bilir istikameti, sonda toprak.
Yakın zamanda çeyrek asrın şiiri yazılmışken,
Kim nasıl bilir tükendiğini ömrün yeknesak.

Bir cümle yadımda: Haydi evimize gidelim!
Elimiz ardımızda çocuksu bir suçla meşgulsek,
Bir anlamı yoktur hem sahiplik nedir bilmesek.
Ötedendir anlaşılmıyor huzura duyulan istek?

Gölgesinde soluyup sırt koyduğum kavak,
Uzanıp kül olmuş bir toprak gölgesinde.
Anlamak fiilini muhal eden bu alemde,
Mana yolu tek, alnı öpen toprakta hiç olmak.

Artık dalıp uzaklarda bir boşlukta,
Yakınları uzak edip kalıyoruz hep başlıkta.
Şimdi taşlıyoruz bulamayanları her yanda.
Çünkü anlaşılmadığını düşünen, anlamayı hiç düşünmüyor o anda.