Ankara Zeybeği Şiiri - Abdullah Çağrı Elgün

Şimdi Atam çıkıp gelse,
Yiğitçe meydanda dursa,
“Zeybek!” dese, elin vursa,
Zeybeğe, orda doyulur…

Oyunun ritmine dalsak,
Ruhumuz serbest bıraksak,
Peydahlayıp yere vursak,
Zeybek’te, tada varılır.

Atam diz vurarak yerde
Akıl mı kalır hiç serde?
Büyülenmiş herkes, burda?
El pençe, divan durulur…

Otuz Ağustos, Savaşı,
Çanakkale, çeker başı,
Atatürk, Zeybekler başı,
Düğün olur, toy kurulur.

Eller kalkıp diz büzülüp,
Şahin misali süzülüp,
Seyran edenler dizilip
Çalar bağlama burulur.

“Zeybek!” dese, Atam gelse.
Önünde yaverler yelse.
Diz vurup yere çömelse.
Zeybek oyunu, görülür.

Bir doğan avını alır,
Atam ölür adı kalır
Zeybek oynar, tadı kalır
Türkler hep ona vurulur.
09.09.2016, Kızılay/Ankara