Ankara'da elveda Şiiri - Erkan Tankut

Bir yara var içimde,
İlk açıldığı gün kadar taze,
Üstüne kaç kasım geçti bilmiyorum
Ama hâlâ kanıyor sensizliğin izi.
Sen gittin ya…
Benim içimde dünyalar yıkıldı,
Senin haberin bile olmadı.
Sana kızdığımı sanma,
Ben en çok kendime sitem ediyorum
Sana bu kadar inanacak kadar kör olduğum için.
Bir hayalin ardında
Koca bir ömrü bekletecek kadar aptal olduğum için.
Sen beni sevmedin demiyorum…
Ama sevmek bu kadar kolay silinmemeliydi.
Bizim güzel hayallerimiz vardı, hatırlıyor musun
Geleceğe beraber bakarız demiştin ya,
Ben hâlâ o cümlenin altında eziliyorum.
Seninle kurduğum o ev, o masa, o akşam sohbeti…
Şimdi içime diken gibi batıyor
Bir zamanlar içimi ısıtan anılar
Şimdi yüreğimin ankara ayazı gibi
Bir akşam yine düştü aklıma o anımız;
Sıcak bir yaz gecesi,
Rüzgâr saçlarını yüzüme sürmüştü.
Gülmüştün.
Ben o gülüşü ömrüme mühür sandım.
Meğer geçiciymiş her şey…
Sen de dahil.
Saçlarım seninle ağarmalıydı…
Her telinde sen olmalıydı yılların.
Beraber yaşlanmalıydık,
Aynı yastığa düşmeliydi kırışıklıklarımız.
Ama şimdi her yeni beyaz telime bakınca
Bu da sensizlikten diyorum.
Kader mi, ihanet mi bilmiyorum…
Bildiğim tek şey,
Senin olmadığın bir geleceğin hiçbir anlam taşımadığı.
Ankara soğuğu bile böyle üşütmez insanı,
Sen gidince içime çöken o boşluk
Kızılay’ın ortasında on bin kişi yürür akşamları
Ben yine tek başıma kalırım.
Tunalı’da ışıklar yanar,
Bendeki karanlık hiç sönmez.
Şehrin ayazı benim içimden öğrenmiş soğumayı,
Ankara bile sensizliğimin yanında sıcak kalır.
Sana sitemim büyük…
Ama en büyük sitemim hâlâ seni düşünür olmama.
Böyle acıyı hak edecek ne yaptım bilmiyorum.
Sen giderken benden sadece seni almadın
Benimle beraber geleceğimi de götürdün.
Geride bıraktığın tek şey ise
Derinden yaralanmış, sesi kısılmış bir adam…
Ve kendini toparlamaya mecali olmayan
Koca bir kalp. Artık anlıyorum…
Bazı yaralar kapanmaz,
Bazı insanlar geri dönmez,
Bazı hayaller de gömülür geldiği yere.
Ben seni yaşadım,
Eksiğiyle fazlasıyla, acısıyla defalarca…
Ama bugün,
Yüreğimin sana ayrılan kapısını usulca kapatıyorum.
Elveda…
Sana değil,
Sana inanan eski halime aslında.
Ben bu şehre sensiz de tutunurum bir gün,
Ankara’nın ayazı içime işler ama
Varlığından daha soğuk olamaz hiçbir rüzgâr.
Sen gidince içimde kalan boşlukla vedalaşıyorum şimdi.

Belki bir gün adın düşer aklıma,
Belki bir sokağın ışığında gölgeni ararım yine…
Ama bu kez dönmem arkama.
Çünkü ben artık anladım
Gidenle gitmek değil,
Kalanla yeniden yürümek gerek.
Ve böylece,
Seninle yaşlanamayan saçlarımdan
Son bir tel daha düşüyor yere.
Bu da benden sana son sitem,
Son sözüm,
Son nefesimdir:
Elveda…
Bize ait olmayan bir geleceğe elveda