Ankara Şiiri - Ayaz Demir Yağız

Hey nazlı Ankara,
Seni ne kadar içen var bu gece,
Seni üzen ve seven bir takım insancıklar.
Bir sokağında kalabalıklar,
Öbüründe cirit atan yalnızlıklar...
Bağışlaması bol yüreklerin şehri,
Mutlulukların ayrılıkların arkasına saklayan,
Her denizi özleyen,
Her suyu deniz zannedenlerin kenti.
Her yokuşunda adımlarımız,
Her sokağında çocukça çığlıklarımız.
Ya sen ne dersin bize,
Bizim gibi içinde bir sürü şehir gezdiren serserilere,
Siyah paltolarımıza sakladığımız,
Saçları uzun, gözleri güzel sevgililere...
Ama sakın kıskanma, en güzeli sensin sevginin,
Sokaklarında bıraktığımız özlemlerin
Ve geceleri pencerelerimizde,
Boş arsalara sallanan mendillerin.
Hey serserilerin arabesk kenti Ankara,
Şarkıların oyunları coşturan sazlarda,
Tebessümleri ise yokuşlarında,
Buz pateni yaptıran soba borularında,
Bıraktığımız masumların kenti Ankara.
Sence seni terk edip gidebilir miyiz biz?
Hangi şehir senin gibi kucaklar bizi?
Mektuplarımızda önce sana selam demeden,
Sevdiğimizi hiç üzer miyiz?
Bizim prangamız sokaklarında attığımız voltalar,
Isındığımız direk diplerinde sıcaklığımız,
Tenekeden kavrulmuş sıcak sobalarımız.
En yaramaz hallerimizle sevdin sen bizi.
Bazen komşuların camlarını kırdık, sen sakladın.
Bazen ağladık, sırlarımızı ay ışığına kardın.
Ve ihanetlerimizi, ihanetleri yok saydın.
Nefeslerimizin kalabalığı Ankara,
Ey bir tarafı serseri, bir tarafı beyefendi,
Bir tarafı başkent
Ve duyguların mimarı Ankara...