Özlenilen kişiler, gözyaşlarıyla hayatı doldurdu, taşırdı.
Yaşanılamayan anılar kadar ölmeler, nefesleri bıktırdı.
Beklenilen gözler, başkalarıyla zamanı doldurdu, taşırdı.
Anılamayan yaşlar kadar bitmeler, nefesleri kandırdı.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta