Anadolunun son nöbeti Şiiri - Erkan Tankut

Memleketim…
Toprağına basınca bile insanın dizleri titrer,
Çünkü bu toprak
Lâ ilâhe illallah diye yükselen nefeslerle yoğruldu.
Her karışında bir yiğidin kanı,
Her tepesinde bir ezanın hatırası durur.

Edirne’den Karsa kadar
Aynı nida yankılanır gökyüzünde
Allahu Ekber

Çanakkale’de siperler mermi yağmuruna tutulurken
Bir hilalin uğruna göğsünü siper edenler
Ne ölümden korktu
Ne ateşten döndü…
Çünkü bilirlerdi
savaş türkün düğündür ,şehadet nasibini arar
Hz.muhammed s.a.v ümmeti şehedete koşar

Kahramanmaraşın ateşi,
gaziantepin direnişi,
şanlıurfanın sabrı…
Hepsinin üstünde tek bir mühür var
LA İLAHE İLLALLAHH MUHAMMEDÜN RESÜLALLAH

Benim memleketim
Öfkesinde bile merhamet taşır,
Kılıcını çeker ama yetimin başını okşamayı unutmaz.
Çünkü bize dediler ki
“Yiğit olmak, önce edepten geçer”

Anadolunun taşına dokunsan
Asırların duası damlar avuçlarına
“gaziler ocağını söndürme yarabbim”
Bizim ocak,
Şehidin kanıyla değil,
Yetimin duasıyla tüter.

Bu toprağın mayası İslam’dır
Sabırdır, seccadedir, besmeledir…
Gecenin en karanlığında bile
Nöbet bekleyen askerin dudağında
Tek bir söz vardır
“LA İLAHE İLLALAH”

Düşman değil, fırtına bile çökerken bu ülkenin üstüne
Hilal eğilmedi,
Gök kapansa da boyun eğip düşmedi bu millet.
Çünkü biliriz
Eğileceksek ancak rükûda eğiliriz,
Düşeceksek ancak secdeye düşeriz.

Ve ben memleketimi anlatırken
Yüreğime bir ateş düşer
Hem öfke gibi sıcak,
Hem rahmet gibi serin…
Çünkü bu vatan,
Ne sadece bir toprak parçasıdır,
Ne de yalnız bir bayrak…

Bu vatan,
Allah’ın adını haykıran bir milletin
Son sığınağıdır. Bu vatanın gölgesine düşen son nefes bile tek bir kelam eder
LA İLAHE İLLALLAHH MUHAMMEDÜN RESÜLALLAH