An Gelir, Anlarsın Şiiri - Ertan Hurmanlı

An gelir, Aman vermezsin kendine
Taşınmazın, taşmıştır Bendine
Aşınmıştır aştığın yalıyar.
Aktığın sular, hıçkırıklarında boğulurken
Kıyısında kıyılan düşlerinde celladını ararsın

An gelir, Ansızın sığınırsın ya kendine
Tadını almıştır zaman, içerinde acıyan acılar
Kanın içinde soğur, bozulur birer birer
Ruhunda can-ın içen kansız yeminler

An gelir
Karanlığın ağrında, Güneşe küsmüş, sürgün bir sabaha uyanırsın.
Teslim ederken ruhun kefareti-ni,
Masumiyeti içindeki çocuğun sesinde, eriyen mumda ararsın
Bir yetim dua gibi asılı kalır ellerin kefensiz boşlukta
Yorgun başını yaslarsın yasını tutamadan, kaderin taş kesen yalnızlığına

An gelir, anlarsın
Adanmışlığına aldanan, adını anan sesler
Dökülür avuçlarından
An, gelip geçende geçit vermeyendir aldanmışlığa...