AN/ca ve SON/ca Şiiri - Huriye Özbey Atl ...

Şuncacık elimde ve sonca,
Bir canım kalmış,o da armağan.
Bazan,sıkışan/daralan/bunalan,
Dört bir yandan sürse de talan,
Çoğu zaman pek kabına sığmayan.
Yürekten yüreğe-silahsız falan-
Uzaktan uzağa bile yağmalanan,
Çarpan/çarpışan,yaralı/sağ kurtulan.
Ama yalnız benim olan,ulaşılamayan.
Önce can demeliyim,anca!
Hiç bir şey ummadan telli Hoca'dan,
Ne de güç katan/satan yelli Koca'dan.
Umut almalıyım,Mor/Düş Karınca'dan,
Tohumu döke-saça ve kararınca,
Etmeliyim kendimle,yoluma devam.
Ki,İstemez tellal-mellal,aha da ferman!
Kesemez önümü,arsız/kansız eşkıya!
Ürkütemez beni,ne yakın ne de yaban!
Şaşırtamaz yönümü,aşkın ve sevdan!
Uzak dursun zaten,sözünü yutan,
Mert görünüp namert çıkan,sonradan!
Gözüme hoş görünen abanla urban,
Boş geliyor şimdi,var mı açıklaman?
Sözde en doğrucuydu ya bey-baban?
Ah be canım,inan ki,kuyruklu yalan!
Ararsan kainatta,saflık/mış filan,
Sakın ola kör/bir gözüne sorma!
Kanma ha,alçak kulaklarına da!
Tuz bassalar merhem yerine,yarana,
Sus,sakın öyle nar-ı zar ağlama!
Asla/kat’a yalnız değilsin,dayan!
Dileme aman/çare,bi-çare kuldan,
Eksik kalsın eksik’ler,vermesin zarar!
Gönül dam değil,firar etme akıldan!
Dinle,canevi’nden bir seslenen var!
‘Özüne güven,özüne dayan! ’
İsyan edip geçme o kutsal sur’dan!
Yalnız ve yalnızca yarendir sarar,
Daima yanında-anca ve sonca-
Hep iyiye,hep doğruya yar,
Şühesiz o,Yüce Yaradan!

Huriye Özbey A___z
28/11/2006 st.17:00 Bursa