Alperen Ekiz Şiirleri - Şair Alperen Ekiz

ismimin baş harfleri acz tutmuyor
kendimi sana esir etmek insan dünyası için acizliğe girsede
sana değil tabi artık
normal değil bazı düşüncelerim bazı konularda
senle on dakika konuşma gibi bi derdim var
sebebi bana bu dünyada en değer verdiğim şeyi yapman

korkuyorum bazı soruları sormaya
alacağım cevaptan ötürüdür belki
Korkuyorum cevaplardan
İncitirler diye şiiri

yak penceremi ve karşımdaki manzarayı
baktım baktım aynaya ne gördüm?
hiçbirşey
iyi olanları gördüm bütününde
sonra her detaya indim kötülerle ve eksilerle karşılaştım
öfkemle yüzleştim

bir gül versem sana papatyalar içinde
bi baksan gülerek gözüme
değse gözlerim gözlerine
şakayıkda olur istersen

Şairliğimden yorgunum bugünlerde
Yalnızlığımdan dertliyim
Sorsana ben kimim
Yaşamak tek olmuyor
En yakın dostlarımlada ayrıldık
Yalancı bir cennet yüzünden kırdım onları

Bekliyorum şiirin kapısında
sarılmak istesemde yok yanımda
şiir ya bu özüm
insan özüyle fiilen buluşamaz
kalabalıkta yalnızı yazmak isterken gene yalnız yazıyoruz
kağıt ve kalemle yine bir bütünüz

Savaşın temelini belirlediği ilkel toplulukların cehaleti
Farksızdır bir körün ışığı gördüğünü sanmasından
Ve bu en ilkel duygular asla yozlaşmaz düşmez bir gardla yoklarlar beynin iradesini
Bu en ilkel duygulara direnen biri
Farksızdır sağlam bir kötürümden ama diri

Göremiyorum ışığı
gülemiyorum içimden geldiği gibi
ve bilmiyorum
kaçıncı kez kalabalık yalnızı yazdığımı
oysa bir dizemiz vardı
kalabalıkta yalnızı yazacağız diye

yüzümü kaybedemem diğer insanlar gibi
neysem oyum
gülerken yüzlerine laf edemem arkalarından
ve bir dağ edasıyla çağlarım
ve yine bir dağ gibi yalnız yükselirim bulutlara
bir çocuk var şimdi kalemi elinde

ben dik başımla nöbet aldım
şehri kuşattım fakat
her seferinde tazı sıçramasından kaçtım
anlam bulamadım bir kadının süresiz kapıldığı tablolara