Nelere alışmadık, ne özel yeteneğimiz.
Nefretimiz, sevgimiz, sıkıntımız.
Yıkılır devranımız ve yapılır bile.
Biz arada benimsemiş, her yeni
durumda bir başka gömleğimiz.
fezayı bağlayarak yorgun kanatlarına
bir güvercin uçurup kıtalar arasından
çağırdın beni
geçerek birer birer sürgün kanyonlarını
derbeder koşup geldim ışıldayan tahtına
yarım koyup bir bardak kurşun rengi çayımı
Devamını Oku
bir güvercin uçurup kıtalar arasından
çağırdın beni
geçerek birer birer sürgün kanyonlarını
derbeder koşup geldim ışıldayan tahtına
yarım koyup bir bardak kurşun rengi çayımı
En kötü alışkanlığımız, alışmak...
Mehmet Halil.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta