Yorgun ışıklar vurur masama,
geceye çağrı; gönlüm ölgün,
gidemez. Sessiz dinlerim
uğultusunu, kimse bilemez.
Bembeyaz duvarlar her yanımda....
Kendime döner algılarım.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Güzel şiirinizi haz duyarak okudum tebrikler.
Saygılarımla.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta