Alışkanlığımsın Şiiri - Muhsin Yener

seni sevmek
biraz utanmak gibi
biraz da kimseye söyleyememek
adını içimden geçiriyorum
yüksek sesle söylesem
kırılacakmış gibi
sen yokken
her şey yerli yerinde aslında
ama hiçbir şey benim değil
bir çay söylüyorum kendime
soğuyor
sen gelene kadar bekliyor gibi
ben sana ne desem
eksik kalıyor
sanki kelimeler seni tanımıyor
oysa ben
en çok seni bilirim
ve tuhaf
insan birini böyle sever mi
uzakken bile
yanındaymış gibi
sen
benim en güzel alışkanlığımsın
ve en çok içime attığım