Alışıyor İnsan Şiiri - Güven Tekin

Bildiğim birşey varsa, oda hiçbirşey bilmediğim,
Öğreniyor zamanla insan, bazı şeyleri.
Kaybetmeyi öğreniyor,sevilmeyi öğreniyor.
Güvenmemeyi öğreniyorsun.

Kıymet vermemeyi veya vermeyi öğreniyorsun.
Umudunu kıranlar, zevki alemde iken, Sen acı çekiyorsun.
Tanımadığın insanlar, sen iyi bir insansın derken,

En yakın, dostlarını bulamıyorsun.
Gecenin karanlığına alışıyor insan, mesela korkmuyorum artık.
Gündüze alışıyor insan, yaşamaya, yaşatmaya, alışıyor insan.
Aslında tek değerli kişinin, kendisi olduğunu anlıyor insan.

İnsanlara değer vermemeye, alışıyor insan.
Herşeye alışıyor ama, özleme, hasrete alışamıyor insan.
Anne sıcaklığının yokluğuna, alışamıyor insan.
Gözyaşına alışıyor insan,
Acıya alışıyor insan,

Sevmeye, sevilmeye alışıyor insanda.
Ayrılığa alışamıyorsun.
Her acının tarifi varda, evlat özleminin, yokluğunun, tarifi yok, alışamıyor insan.
Umut etmeye alışıyor insan.

Ama umutsuzluğada alışıyor insan.
Beklentisiz yaşamaya alışıyor insan.
Kahpece sırtından vurulmaya, alışıyor insanda.
Yanlızlığa alışamıyorsun.

Neşeye, sevince, gülmeye alışıyor insan da.
Kaybetmeye alışamıyorsun.
İnsan herşeye alışıyor da, aklıyla düşüncelerin, savaşına alışamıyor.
En yakının ölümüne alışıyor insanda,

Aklı ile düşüncelerin savaşına alışamıyor insan.
Herşeyi deliliğe vurmaya, alışıyor insan da.
Gerçekten akıllı olmaya alışamıyor insan.
İnsan bu! çok şeye alışır alışamaz.

Savaşır, ya kaybeder, ya kazanır.
Kaybedince hiç birşeyi görmez gözü.
Çünkü ilk defa kaybetmez, hep kaybeder.
Vazgeçer her şeyden, görmez gözü.

Savaşı kazanırsa, o zaman herşey değişir.
Kaderi tekrar baştan yazar insan.
Sevgiyi, saygıyı, yüreğine kazır insan.
Neşeyi, gülmeyi, hayatına yerleştirir insan.
Savaşır, kaybedeceğini bile bile savaşır, sonuna kadar,
Savaşır sonuna kadar insannn