Savaş kendi diliyle konuşturmak ister seni,
sen şarkı söyle;
barışı kaldır siperlerden,
suda boğulmakta olan bir çocuğu,
suyun üzerinde tutmaya çalışmak gibi
çünkü başladı mı bir kez acının tene deyişi,
Çanakkale kocaman bir şemsiyeydi evlat
Emperyalistler ise yağmurdu, fırtınaydı
hoşaf yendi, ekmek yendi tüm öğünler
Türkü,Kürdü,Çerkezi,Ermenisi mektup yazdı dönüşü olmayan cümleli
şemsiyeyi selanikli kocaman bir adam tutardı
kocaman yürekli bir adam
Biz unutunca şiiri
sana gitme demeyeceğim
demek yerine, gitme diyeceğiz sadece sevgiliye,
üşüyorsun ceketimi giy gibi
bir incelik akmayacak sözcüklerimizin dehlizinden/
Biz unutunca şiiri
Güldüğüm zamanları saklasam der gibi,
Sevinmenin en pahalı olduğu zamanlarda insan.
Ucuna hayat asılmış bir uçurum kıyısı her gün,
İnsan, ucuz figüranı ağzı salyalı kötülük silüetlerinin.
Saklandığı yerden çıkmıyor artık iyilik;
Kaç savaşta sobe dedi oysa kan, vahşet.
Bilemedin iki metre mekan,
ne urban ne makam/
Altı üstü olursa yüz sene bir rüyan,
ne sensin ne zaman;
durmuş saatlerin izleridir kalan...
Şiir sevmeyenin
Seni seviyorum demesi
Kurumaya giden
Bir çöl kaktüsünün
Ben aslında bir Selvi ağacıyım demesi…
Kuşlar vurulur gökyüzünde
sen vurma
sen gökyüzünü maviye boya
bil ki
barut kokusu duymakla geçer
bazılarının zavallılık korkusu
Bir korkuluğu gibi bir tarlanın
rüzgarına, mevsimine
yeşiline, sarısına durur bakışın uzak/
Bir kara trene bindir yokluğunu,
acemi bir yaşamak aslında bu seninki
dilinde hep hoşça kal zaman türküsü/
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!