Münih mi karanlık?
Yoksa sen mi yoksun?
Senden gerek her anlık,
Güneşim olur musun?
Bulur muyum seni,
Boya beni maviye, "Özlerim." der dem izlerin;
Seni çizdiğim hisleri gözlerinden izlerim.
Parıldarsa hislerimin gözlerimden izleri;
Güneşi çalıp deryadan gözlerim denizleri.
Bu siyah ki karanlığa dumanlar adayan,
Bir çaycı vardı sokağın başında,
Dumanı hafifçe yükselen bacasına.
Oturup iki bardak söyledim;
Biri kendime, ötekiyse gelmeyecek birine…
İnsan bazen yokluğa da yer açıyor masasında.
Ben var mıyım hâlâ ışık saçan o gözlerinde?
İzlemek gibi günbatımını, bir Bostanlı sahilinde…
Rüzgar saçlarını savururken ben sessizim yine
Bir tek seninle güzelleşir bu şehir silüetiyle.
Savrulmuşum bir akşamın tuz kokan ritmine,
Sesin karışırken martıların çığlığına gizlice;
Başka bir kadının nefesi ısıtıyor kalbimin kurak kışını
Sustuğum bu şiir karanlık bir aşkın kalbimden ırak ışını
Unutamıyorum asla beni başka tenlere bırakışını
Sarılacaksan yine kollarıma kalan ömrümün kır akışını.
Demiştim seni ilk gördüğümde "Keşke kalbine yad olsaydım!"
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!