Ali Akça Şiirleri - Şair Ali Akça

Ne söylemeliyim
Özlemler hep bana uzak
Hem çok severken hem çaresiz
Hüzün içinde yaşamak
Oysa akışında hayat

Kumsala vurur günün ilk ışıkları
Doğar bir can suyu sokaklarına
İner zamanın çökmüş kırışıklıkları
Hüzün damlaları parmaklarına

Hislerim gecesefası gönlümde

Sarsıldık, şaşırdık sanki mahşer
Sekizin üzeri Tanrım şiddeti
Evler yerde kat kar üçer beşer
Yaşadı mı dünya böyle afeti

Kızılca kıyamet ta arşa erdi

Huzura erememiş bir yudum arı sudan,
Ölümler yakalamış yakıcı nefes gibi.
Günde kaç kez tattığı o geçici uykudan,
İrkilmişler aniden haykırıcı ses gibi.

Büyüdükçe büyümüş derin hislerle insan,

Huzura erememiş bir yudum arı sudan,
Ölümler yakalamış yakıcı nefes gibi.
Günde kaç kez tattığı o geçici uykudan,
İrkilmişler aniden haykırıcı ses gibi.

Büyüdükçe büyümüş içine doğru insan,

Bu ne büyük öfkedir, bu ne korkunç ihanet,
Dünya tarihinde hiç görülmemiş hıyanet.
Öğrenmişlerdi tek tek ışık evinde hiçlik,
Bozkırdan devşirilen temiz yürekli gençlik,
Feto denen hainden alınca birer kimlik,
Düşmanlarla oluştu vatana karşı birlik.

Gün batımı
doyumsuz güzellikte
kızılca bir el topluyor zamanı

İskelenin üstündeyiz
el ele ufukta bir sonsuzluk anı

Bazen bir damla göz yaşı
Bilsen ne değerlidir çöllerde
Akınca en derinine insanın

Körfezdeyiz ışık seli gözlerin
Parıldayan ay kayan yıldızlar

hesapsız zamanlardayız
hüzün şehrin dört bir yanı
bir gün çok özleyeceğimiz
günleri öteliyoruz bilerek
birimiz sanki boş vermiş
birimiz farkında bile değil

Aşk gönüle örülen sınırsız ev
Destursuz gelinip öyle girilsin
Sonsuzluğa koşan sabırsız dev
Ansızın yere düşen karanfilsin

Ölüm sessizliği ve geçer zaman