Alevin Son Mavisi Şiiri - Emine Koç

Alevin Son Mavisi

Dünyanın gürültüsünü üzerimden soyunduğumda
Aralıyorum o ağır, görünmez kapıyı
Adımlarım ezbere biliyor bu sessizliği
Burası benim ruhani mabedim
Zamanın uğramadığı, sonsuzluğun arafı…

Bakmayın elbiselerimin çiçekli olduğuna
İçimde solan çiçeklerimin yasını tutuyorum…

Yitirdiğim duyguların sığındığı
Vedalaşamadığım hüzünlerimin
Küllerinin altından parlayan o sızının
Dumanını üstüme üflediği o eşikteyim…

Kumaşı acıdan
İpliği sessizlikten,
Rengi ise sönmeye yüz tutan o mavi alevden...

Süzülüyor yine silueti
Dünyanın hiç tanımadığı
Hiç bilmediği o kadının
Gözlerinde asırlık bir özlemin isi
Omuzlarında can çekişen bir yangının cılız, mavi yükü…

Ben susuyorum, o gözleriyle anlatıyor
Hiç konuşmadan, sadece iç çekerek
Uzakları seven, inceliklerden kırılan
Kendi karanlığına sarılıp ağlayan kadını
Ben onun gözyaşlarıyla yıkıyorum dünya kirlerimi…

Aynı gövde de iki ayrı dünya
Biri dışarının sahte kalabalığı
Biri bu mabedin mukaddes yalnızlığı…

Ağla ey kalbimin suskun odasındaki kadın
Ağla ki, kelimeler sızsın bu mabedin duvarlarından...

Sen orada hıçkırdıkça
Ben küllerimden doğuyor
Bu dünyada çığlık oluyorum…