Aldırma gönül, bu rüzgâr bildiği gibi eser,
Senin içine akıttığın o zehir, dışarıdan bakanlara şerbet görünür.
Kim bilecek göğsünün kafesinde kopan o sessiz kıyameti,
Kim anlayacak bu paslı zincirlerin ruhuna vurduğu o ağır darbeyi?
Duvarlar yüksek, yollar çorak, göğün yüzü kurşunla sıvanmış gibi;
Aldırma gönül, sen bu dilsiz dünyanın ne ilk ne de son garibisin.
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta