Akşam batımlarımın erguvan çiçeği
Ben sevda akşamlarının ağlayanı
Ben senin sensiz gecelerin garip yalnızı
Sen benim katık ettiğim açlığım
Ve üşümüş yalnızlığımın zavallı aşığı
Sen sen bahtımın alaca karanlığı
Sen ömrüm sen alnımın en derin çizgisi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta