Akşamcıda Kahve Şiiri - Can Elıf

Adıyaman’da şen ramazanlar vardı.
Badem çiçekli tarlaya bakan bir köy evi.
Fıstık ağaçları.
Akşamcıda içilen kahve.

Gençtik.
Zihnimde kalan en tatlı anılar o günlerden.
Bir an gözümde canlanıyor, gülümsüyorum.

Badem çiçekleri,
Yanı başında papatyalar.
“Seviyor, sevmiyor” diye koparılan yapraklar,
Gençlikte hoşça bir neşe.

Gitsem diyorum bazen.
Dostlarıma papatyadan bir taç yapsam.
Kalplerine küçük bir çiçek bahçesi bıraksam.

Sarılıp güldüğümüz anlar…
Dostluk belki de tam olarak buydu;
Araya yollar girse de
Yüreğin yolunun kapanmaması.

Kapıyı açık bıraktım hep.
Akşamcıda bir kahve,
Refika’da sek rakı,
Tingiris'te ciğerimi,
Lakerda’ da hoşça gülümsemeyi…

Bir gün yine aynı masada
Aynı gülüşte buluşacağız.
Biliyorum.

Hafızamda kaldığınız yer
Sadece bir anı değil,
döneceğimiz yer
en sıcak kalbimdi
özlemle ..