Akşam Olunca Şiiri - Kasım Kobakçı

Pamuktan döşeği, yere yaymaktır,
Huzuru getirir, akşam olunca,
Gündüzü geceye, sessiz saymaktır,
Zamanı bitirir, akşam olunca.
*
Beyaz bir örtüyü, çeker üstüne,
Dalar yorgun başın, tatlı düşüne,
Bakmaz şu dünyanın, boran güzüne,
Hasreti yatırır, akşam olunca.
*
Yastığa uzanmak, dertten kaçıştır,
Yorganı omuza almak, barıştır,
Rüyalar alemi, zorlu yarıştır,
Gamları yitirir, akşam olunca.
*
Dışarıda rüzgar, cama vururken,
İçeride soba, sakin dururken,
Hayaller zihinde, bir bir kururken,
Güneşi batırır, akşam olunca.
*
Misafir gelmeyen, odalar soğuk,
Duvarda resimler, rengi pek soluk,
Nefesler tutulur, sesler hep boğuk,
Derdi unutturur, akşam olunca.
*
Toplanır çarşaflar, özenle kat kat,
Uykunun kolları, en rahat kanat,
Yaşamak dediğin, ince bir sanat,
Düşleri oldurur, akşam olunca.