Aklımın Odaları Şiiri - Erkan Arslan

Bir koridor uzanır ruhunun dimağında;
Kimi kapı zihne doğru, kimi sükûta açılır.
Maskesi düşer hiçliğin, yokluğun sesinde;
Aklın odalarından bir zaman daha saçılır.

Aklın labirentinde kendini unutur insan;
Aralık bırakma kapıyı, içeri sızmasın güman!
Yalnızlık taht kurmuş, dil lal olur, lisan;
Sırrı dökülmüş izlerden geriye kalır duman.

"Hayat" der geçer insan, zaman ile kalır giz;
Gezersin odaları, hiç ruhun kirlenmeden.
Kabarır eski yüzler, yüzeyde derin bir iz,
Zihnin tozlu dehlizlerinde hiç tükenmeden.

Bir yankı kalır geriye eski anılardan;
Takar, güler bir maske; neşeyle hüzün sarsın.
Girmeyin kilit tutmaz, paslanmış kapılardan;
Aklın gizli odaları varsın sende kalsın.

Erkan Arslan - 16-08-2026