Aklımda Sen Varsın Şiiri - Seyrani Göl

Bakışların ceviz ağacının
verdiği serinlik gibi.
Rüzgâr dalları okşadıkça
gülüşün düşüyor yapraklara.

Ay yükseliyor gecenin kalbine;
ışığı değdikçe gökyüzüne,
güzelliğin çoğalıyor içimde.
Ben, yıldızlara değil,
yüzüne benzeyen o aydınlığa
bakıp seviniyorum.

Ceviz ağacı susuyor,
ben susuyorum,
yalnız rüzgâr konuşuyor.
Her esintide
gülüşünün ince sesi
kalbimin kıyısına vuruyor;
içimde durmadan sana benzeyen
bir özlem çiçek açıyor.

Sana bakmak,
gecenin en sessiz yerine
bir ay bırakmak gibi.
Ben o aydınlıkta
kaybolmayı değil,
ömür boyu
seni düşünmeyi seçtim.

Ne zaman gece uzasa,
ay sana benzemeye başlıyor.
Ben gökyüzüne değil,
içimde büyüyen
o sessiz gülüşe bakıyorum.
Sabah olunca bile
gece içimden çıkmıyor.

Bir gülüşün var;
geceyi incitmeden
aydınlatan.
Ay gökyüzünde kalıyor,
ama benim geceme
hep sen doğuyorsun.

Bana kalan,
bir gülüşün ince izi,
bir de ayın sessizliği.
İkisi de dokunulmaz;
ikisi de
her gece
kalbime yeniden doğuyor.
S.GÖL