Aklımda Sen Varsın Şiiri - Seyrani Göl

Rüzgâr dalları okşadıkça
gülüşün düşüyor yapraklara.
Ay, gecenin nabzını tutuyor;
ışığı göğe değil,
içimde açılan sessizliğe düşüyor.

Ben yıldız saymıyorum artık;
senin yüzünden kalan aydınlığı
bir ömür çoğaltıyorum.

Altında seninle oynadığımız ceviz ağacı,
eski bir bilge gibi bekliyor.
Köklerinde zaman,
dallarında çocukluğumuz uyuyor.
Rüzgâr geçtikçe
adını söylemeden seni anlatıyor;
ben,
her yaprağın titreyişinde
kalbimin yeniden attığını duyuyorum.

Sana bakmak,
karanlığın alnına
ince bir ışık sürmek gibi.
Gece derinleştikçe
dünya küçülüyor,
sen büyüyorsun.
Bütün yolların sonunda
aynı gülüş karşılıyor beni.

Bazen bir yaprak kopuyor,
hiç ses çıkarmadan.
O an anlıyorum;
ayrılık,
gürültüyle değil,
sessizce eksilen gölgelerle oluyormuş.
Ben yine de
her eksilişi
sana kavuşmanın provasına çeviriyorum.

Ay göğün en yüksek yerinde,
ben ise
gözlerinin bıraktığı aydınlığın altında.
Kimse bilmiyor;
insan bazen
bir tek gülüşe sığınarak
koca bir ömrü geçirebiliyor.

Bir gün
ceviz ağacı da yorulacak,
rüzgâr
başka bahçelere uğrayacak,
gece
sabaha karışacak.
Ama sevda,
zamana benzemez.
O,
bir kez kalbe düştü mü,
ömrün bütün mevsimlerini
aynı gülüşle çiçeklendiren
görünmez bir bahar olur.
S.GÖL