Bazen gözlerin geliyor aklıma,
sonra o kaçamak bakışların;
bir ömrü yerinden oynatacak kadar derin,
bana değmeden içimde bir şeyleri eksiltecek kadar uzak.
İnsan bazı bakışlara
bir daha kavuşamayacağını bilerek âşık oluyor.
Bir an sürüyor belki,
ama insanın içinde bir ömür susmuyor o an.
Bazen bir gülüşün düşüyor aklıma;
akşamın son ışığında unutulmuş bir pencere gibi.
Adını söylemeye kıyamıyorum;
bazı isimler söylenince değil,
susulunca daha çok seviliyor.
Sen bana hiç “kal” demedin,
ben de senden kalmanı istemedim.
Belki ikimiz de biliyorduk;
bazı yollar birbirine yalnızca
bir kez değip geçiyor.
Şimdi senden geriye
birkaç bakış, yarım kalmış bir gülüş
ve kimsenin bilmediği bir sessizlik kaldı.
Ne zaman akşam çökerse
içimde bir yer seni hatırlıyor;
ben de adını anmadan
seni yeniden seviyorum.
S.GÖL
Kayıt Tarihi : 25.08.2026 11:05:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!