Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
aşık olurken de aşktan vazgeçerken de akıl mekanizmasına ihtiyaç yoktur:) akıl belki de sevgiyi kurumsallaştırmanın ve dahi kalıcı kılmanın baş vuracağı bir mercii:) bilinmez bakilik elde edilir mi ama... çok güzel olmuş kaleminize sağlık
Bence de...
Bilmediğini bilmek erdemdir değil mi? az ve öz kısacık şiiriniz çok şey anlatıyor .Paylaştığınız için teşekkürler.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta