Akıl Hastanesi Şiiri - Ahmet Berat Güneş

Ben, akıl hastanesindeki bir deliyim,

Adım rüzgârdan fısıldandı, kimse bilmez.

Gözlerimde yıldızların unutulmuş ışığı,

Düşlerimde insanların sessiz ağıtları var.

Duvarlar benim sırdaşım,

Kireç kokusu hafızamın yastığı.

Dışarıda bir dünya döner,

Benim içimde koca bir evren saklı.

Gülerim bazen, kahkaham yankılanır,

Ama bil, kahkaham insanın acılarını saklar.

Düşerim bazen, ayaklarım boşluğa,

Ama bil, düşüşüm insanlığın yaralarını taşır.

Elimde görünmez bir kalem,

Havaya yazarım unutulmuş şiirleri.

Sana aşkı anlatırım,

Gökyüzünden bir parça ödünç alarak.

Bir deli olarak, sınırlarım yoktur,

Ne aklın kafesi, ne dünyanın parmaklıkları.

Sonsuz bir sevgiyi taşırım içimde,

Her insan için, her yaralı yürek için.

Belki deli diyorlar bana,

Ama delilik insan olmanın diğer adıdır.

Seviyorum, her şeyin ötesinde,

İşte bu yüzden buradayım, bir deliyim.

Duvarların ötesine sesleniyorum,

Ey unutanlar, hatırlayın!

Ben bir deli, ama unutulmuş insanlığınız,

İçimde hâlâ nefes alıyor.