Akif’in Enkazı Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Otuzuna dayadı sırtını Akif,
Artık gülmüyor, konuşmuyor.
Kahve köşeleri dilsiz, selamı sabahı kesti.
Aklı bir gidende kaldı;
O giden, Akif’i de alıp götürdü.

Adım atmıyor artık tozlu yollara,
Eski hatıralara çarpıp sızlamaktan yoruldu.
Şehrin gürültüsü, çiğ kalabalığı
Artık zihnine sızmıyor.

Dünya bağırsa ne çıkar?
Kıyamet kopsa ne yazar?
Akif’in dili mühürlü, kulağı sağır.
Yarısı o yollarda, yarısı susmuş dilinde.

Her sokak yabancı, her ses gürültü.
Giden gittiği gün, ömrünü yükledi sırtına;
Geride sadece,
Kendi enkazını seyreden sessiz bir adam kaldı.