Ahmet Yozgat Şiirleri - Şair Ahmet Yozgat

A/:
Atlar gelir uzaktan. Tan atanda…
Atlar gelir hırs ile
Kimi rahvan. Kimi dörtnal
Kimisi tırıs ile...
a/:

1/:
Sen ay Karaycan yar!
Biliyorum ki şu an,
Orta yerden, münafık bir zamanın kırığındasın,
Göz kırpıyorsun burgaçlı anaforlar ortasından,
Arsız ve usulca bana...

Sabaha,
Daha,
Bir gece vardır…
Almışımdır sağ elime,
Anılar aynasını…
“Ayna ayna, de bana…”

1/:
Bilseydik ki bu an Ahmetistan’ın,
En zalim gecelerinden arta kalan bir uğursuzluktur,
Hiç sever miydik kız Tekine? ...
***
2/:

1/:
Dağlar beni azad edin şu buruk vadilere,
Dağlar beni azad edin sular ile deryalara dolayım.
Dağlar beni azad edin özgür ellere,
Dağlar beni azad edin kurbanınız olayım.
***

1/:
Mutluluğu ısıtıyorsa sunmak için,
Bodur ağaç altında oturan babalardan bir baba,
Ey balaban yabani türküler diken sayılır medeniye,
Bilinmez neresinden batar,
İçi silme bereket dolu çuvallara...

Mevsimler kabataslak...
Yoksulluk dizboyu ağustoslarda,
Atlar katar katar taşıyor geçmişi dolu dizgin
Kaolin galerilerde, alacakaranlık izleri aranarak,
Hız ve tırısa sarınarak kişniyor küheylanlar
Kanlı ter ile yoğurarak arsız karanlığın harcını

Uzaklar köpek gibi salyasını içiyor
Uflüyorlar kavalı sitem eken çobanla
Önüme örülüyor zulmün duvarı
Yıkın yıkın şunu temelden
Mazlum olan ustalar…
***

A/:
Sakin devler otururdu kerevetimizde
Biz yemeğimizi gözyaşıyla yapardık…
***
Biz mi kimdik?
Dimdik durup ayakta... Ve yatakta yan yatıp

1/:
Akıyordu Çekerek suyu
Gözlerimden ve kurşunî...
***
Mavzerine dayanmıştı şuh dağlar.
Kaçıncı doğuşuydu güneşin bilmezem.