Ahmet Kemal Şiirleri - Şair Ahmet Kemal

GAZEL 1

(Yazdı Redifli Gazel)


Bir ah ettim aşkden felekler yaneyazdı

MONA LİZAMONA LİZA

Ruhunda nasıl bir yangın alevlenmekte ki her an
Parıldamakta yüzünde o buruk gülümseme
Gözlerin sonsuzluğa dikilmiş ışıklı bir pencere

ABIHAYAT

Otursam karşıma alıp da en yaralı yerinden gönlümün
Yalvarsam sana en müşfik duygularla
Seyretsem senin o okyanuslara benzer yüzünü
Sen konuşsan dağlar gibi

BİN YILIN ŞİİRİ

Vakit geceyarısı bir akşam lisesinde ansızın verilen baskın ve yapılan tevkifatın hikayesidir:


Yıl 1990

GELECEK ZAMAN AĞIDI

2

Koş su kıyısına koş
Hangi dağda kurt sesi var

SELAM

Diriliş nesline selam olsun
Yaratan adına
Yaşatan adına
Âlemlerin Rabbi adına selam

ÇİZGİDEN BİR TANE DE BİZE ÇEK

Çizgiden bir tane de bize çek
Biz çek ey sırtlan bakışlı hayvan
Bu bizim birliğimizi bozacak
Birlik dediğimiz nedir ey can

X’ ler

Kışlar elverir seni
Sessizce bir öğle sonu

Yol kenarlarında çimenlere bastığın

HOCAM MUSTAFA MİYASOĞLU

1946-2013. Şair, yazar. Yeni Sanat dergisini çıkardı. İyi bir romancı. Kaybolmuş Günler, Güzel Ölüm önemli romanlarından. Edebiyat geleneği denemelerini topladığı eseri. Devran şiir kitabını yayınladı. Biyografi türünde Necip Fazıl ve Asaf Halet Çelebi isimli eserleri var.
Bu kitabi bilgiler yanında tanıdığım Miyasoğlu’ile geçen günlerimizi ve dugularımı sizlerle paylaşmak isterim:
Mustafa Miyasoğlu vefat etti dün. TV haberlerinden öğrendim gece saat: 02.00’lerde. Sonra bir arkadaşım aradı. Yarın Fatih Camiinde kılınacak namazı diyordu. Ben de birçok arkadaşımı aradım onun öğrencisi. Birçoğuna ulaşamadım. Sonra Hocam Ali Nar’ı aradım. O da bir iki saat gecikmeyle döndü bana. Yeni uyumuştum sahurdan sonra sabah namazını beklemiştim de telefon sesine uyandım. Ali Nar’dı. Konuştuk başın sağ olsun dedim o da başımız sağ olsun dedi.
Onu nasıl tanıdım. 1972 yıllarıydı. İzmit İmam Hatip Lisesinde okuyorduk. Okulun ilk öğrencileri ve tek son sınıfıydı. Miyasoğlu’nun tabiriyle başarıya adanmış 35 kişiydik. Ali Nar Meslek dersi hocamızdı ama edebiyat dersine de giriyordu. Geniş kültür ve engin bilgisiyle bizi aydınlatıyor farklı bir öğretmen profili çiziyordu. Birkaç ay geçmedi ki edebiyat derslerine yeni atanan bir öğretmenin geleceği duyurdu. İşi ehline devrediyoruz dedi. Gelen öğretmenin Necip Fazıl’ın Büyük Doğu ekoluna bağlı olduğunu, O’nun derslerinin bize çok yararlı olacağını vurguluyordu.

Hayatım

Nerde doğmuşum ben. İzmit’in en köşe en tenha semtinde. Mehmet Ali Paşa Mahallesinde. Annem karnı burnunda- bu onun tabiridir-köyden yaya olarak gelmiş şehre. Dayımın evine yerleşmişler iki Abim ve Baba’mla birlikte.
Burası yeşilliklerle dolu yarı köy, yarı kent bir küçük semt. Ufak bir camisi var. Yollar yer yer çamur, ter yer çakıl taşlarıyla kaplı. Kentin tek ünlü caddesi baştanbaşa uzanan Bağdat Caddesi. Kentin iç ulaşımın sağlayan tek otobüs sahibi bizim sokakta otaran İdris Amca.
Babamın köyü Yuvacık. Oturdukları yer köyün dışında Arap oğulları Mahallesi. Dedem oradaki arazilerini kardeşine satarak çıkmış. Bu mahalleden bir arsa satın almış köydekinin onda belki yirmide biri kadar bir yer. Bir kısmına kendi ev kurmuş bir de ahır. Babam ondan sonra inmiş şehre. Ahırın üstünde ufak bir ev yapmış. Ben dayımın evinde doğmuşum o sıra. Babam orayı kendi elleriyle yapmış. Ben o evde bebekliğimi geçirmişim. Bu yüzden mi acaba hayvanları çok sevişim bilmem.
Ben doğduğumda babam hademe-i hayrat kadrosuna atanmış. Çocuk yardımı almak için nüfus kaydı olmayan benden iki yaş büyük abimle beni nüfusa ikiz olarak kaydettirmiş.