Kardelen umutların, mavilere bakarken
Kendi dağlarımızda, kökümüzle doğrulduk
Yankısı duyulmayan, kısık sesimiz varken
beni tanıdığına sevindim
bir deniz rıhtımında
bir yakamoz bahçesinde
ışıldayan yüreklerin
gürültülü martıların
Süsle-dikçe şiiri, şımarır mı bilemem,
Ağladığım görünmez, şiirlerim gülünce.
Nede güzel söylemiş,ben şairim diyemem,
Belki de bu ilhamdır, güzel şiir görünce.
Düşenler bilirmiş vedalarını
Kararan bulutlar içimde ağlar
Dağıtsın be artık rüzgarlarını
bir yalnızlıkta tanıdım onu
gözlerinde yaş bir çaresiz ağlıyordu
gönlüme bir ateş düştü
umutlarımı aldı götürdü
Gönül yarasının, çoktur çilesi
Çekiyor gülümde, soldu bağlarım.
Kuruyor içimde, aşkın lalesi
Susuyor dilimde, soldu bağlarım.
bir sabah vakti
gözlerimi kapatmış dinleniyordum
günlerden salı.
bir yangın yerinde umutlarım
yanıyordu alevlerinde ben
İnsanın toprağı gibisi hiç yok,
Gurbet elin derdi çok, vefası yok.
Her gün ağlasam, her gün sızlasamda,
Kapıyı çalan, derdimi soran yok...
Bir zamanlar gönlümün kapısında,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!