Ahmet Ihsan Arac Şiirleri - Şair Ahmet I ...

Üşür aydınlık üşüşürken karanlıklar
Güneş çıplak, ay çıplak, çıplak geceler
Dumandan ihrama bürünmüş günler
Yaz çıplak kış çıplak baharlar çıplak

Sokaklar caddeler camiler arsız

Üşüyen güneşe açtım gözlerimi
Gece bir yorgan gibi sıyrılıp gitmiş
Titreten yalnızlığımla ben
En batının en kuzeyinden yok olmayı dilerdim ama
Gidemezdim, gidemezdim sen yanımda yokken

Ah su hicaptan utanan insan
Bilmez ki hicap ondan utanır
Başlar açık, ruhlar üryan, püryan algılar
Bilmez ki melekler kıldan utanır.

Allah’tan çekinmez kuldan çekinir

Uyandığında sabahın alacakaranlığıydı. Vücudunun saatiydi onu uyandıran bu vakitte. Doğruldu, konforlu yatağının içinde. Odası sıcacık, yatağı yumuşacıktı.
Yorganını üstünden attı. Yanı başındaki gece lambasını yaktı, yatağın yanına oturdu. Karşısında boy aynası vardı. Aynada kendini süzdü. Mahmurdu bir çift güzel yeşil göz. Rahat bir uykudan henüz uyanmıştı. Ve rahat bir gün onu bekliyor olmalıydı.

Kalktı ayağa, odadan koridora çıktı. Koridorda yürüyordu, sağ odada kızını gördü, peri gibi uyuyordu, nefeslerinin biri inip biri kalkıyordu. Al al yanakları kızının ona adeta öp beni baba öp beni diyordu. Soldaki odaya döndü, oğlu üstünü açmış, ama üşümüyordu, bir de üstüne rüyada gülüyordu. Ay gibi çehresiyle babasına öp beni baba öp beni diye haykırıyordu.

Merdivene yöneldi alt kata inmek için. Yavaş yavaş her adımı hissede hissede inmeye başladı. Bir çift bacağın, bir çift ayağın, kusursuz tabanların, hakkını veriyordu her adımda.

Yüzü kararmış ama kızarmaz bir pazar
Yiğitler görüldü kelepçeli, zulümden bizar
Tekbirlere sarılmış dilekçedir her intizar
Yüzü kararmış ama kızarmaz bu pazar

Şu gök kubbenin altında bu ne ilkti ne de son

Bu derin boşluğu, yokluğundan oluşan
Dolar mı bilmem ki uzayla doldurursam
Son günlerdeki merakım bu yüzden bilesin
Uzayda bile bilesin ki esin kaynağım sensin

Aklımdaki mesut tabloya bak, uzaya çizdiğim

Hüzgünüm
Bu şarkıyı dinlediğim için
Yanlış zamanlarda doğru şarkılar dinlenmeli
Bu şarkı sadece benim için

Bu şarkı benim içimde

Bir işçi karınca vardı
Çok çalışır az yatardı.
Deposunu tıka basa
Tahıllarla basardı

Bir gece gene yorgun

Dert var
Derman var
Tabip var
Giden yok

Göz var

Düşünüyorum da
Hasbel kader velisi tayin edildiklerim
(Evlad-ü iyal)
Ben aradan çekilsem
Velilerin velisi, Benimde velim olana kalacaklar.
Öyle değil mi?