Renksiz dünyalarım, simsiyah
Seni sevmek ki sevmek şart oldu
Varsa hâlâ bembeyaz bir kalp
İnanıyorum sendekidir
Sana yakışacak en güzel taht
I.
Hiç yalnız da değildim aslında
Yerim vardı şehrin en kalabalık masasında
Süslü kadınlar vardı masanın en başında
Fakat sen yoktun
Bu şehrin güzellenecek bir yanı yok
Güneşi bile doğarken bıkkın
Dostun dosta merhameti yok
Kaldırımları kan görmeye alışkın
Eşkiyaları bey yapalı çok oldu
Tut ki mutluluklar eksik hayatında
Sevmek ve sevilmek birbirinden uzak
Hatta öylesine yalnızsın ki
Gönlüne hasret bile yasak
Canını sıkıyor insanlar her gün
Kendi canının tatmini için
Yaşamın iki yüzü var
Sevmek kadar güzel
Sevilerek karşılığında
Ölmek kadar korkunç
Daha on dört yaşlarında
Sana inat tüm yıldızlar bir anda parlasa
Hiçbiri gözlerinin ışığına denk olmaz
Sen gülerken bütün güzel kadınlar ağlasa
İnan bana hiçbiri umrumda olmaz
Yine de masumsun gözümde
Nasıl ki bu yürekten suçlanacaksın?
Ben seni sevmeye devam ettikçe
Korkma, hep masum kalacaksın
Merak ettin mi hiç,
Maskeleri neden böylesine sevdiğimi
Ve neden siyah şapkalar beni saklamak için
Gölge düşürüyorlar yüzüme
Ne zaman senden kaçsam,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!