Ahmet Şiiri - Serdar Tunçluer

Benim çocuk gözlerim uzakları görmüyor,
Ancak açlık tarifim kuru ekmek biliyor,
Nihayetin çeşmesi gözlerimden akarken,
Karışıyor terime katık olup yeniyor,

“ örnekleri kötüydü, dövülenler kararlı “…

Kimler vardır ben gibi ufkumun ötesinde,
Ötesinde belki de daha da ötesinde,
Yüreğinde acısı atıp atıp duruyor,
Atmayıp da belki de eceline yürüyor,

“ ön yargılar yoğundu, fikri sabit kararlı “ …

Cevapları olsaydı şu kapının ardında,
Sorarmıydım kendime bir bileni yanımda,
Mümkün değil cevapsız biçare var ardında,
Nihayetin çeşmesi kaynağı da Anamda,

“ anlatılan kıssaydı, anlaşılan anlamsız “ …

Kimi zaman yıldızlar yanıp söner gecede,
Tutsak olmuş her biri göğe tutsak bir yerde,
Ay da yarım ben gibi yalnız kalmış gecede,
Korkuyordur belki de görüyordur beni de,

“ basitlikler çoğalmış, zorlaşmıştı kolaylar “…

Belki Ahmet isminde yıldızların birisi,
Ay anadır belki de batan güneş kocası,
Belki dönen bir eştir kayıp giden birisi,
Sabah belki dönecek Ahmet'indir babası.

“ suskunluklar cevaptı, konuşanlar yalancı “

Tunçluer