Ahmah Gönül Şiiri - Sadık Kocabaş

AHMAK GÖNÜL:
Dünya bir gölgedir, peşinden koşma,
Güneşi balçıkla sıvar ahmak gönül.
Haddi bilmez olup bendinden aşma,
Ummanı bir katre sayar ahmak gönül.

Gökten inen nuru görmez mi gözün?
Toprağa karışır bir gün o yüzün.
Mevsimi hazandır, bitmez mi güzün?
Dikeni gül sanıp sever ahmak gönül.

Kırk kapı dolansın, anahtar sende,
Ruhun misafirdir şu fani tende.
Vuslatın ateşi yanar sinende,
Külünü yellere savur ahmak gönül.

Kâmilin demiyle yıka pasını,
Bırak bu alemin yasını, pasını.
Doldur artık aşkın boş tasını,
Zehiri bal diye yutar ahmak gönül.

Gidenler bir daha döner mi geri?
Erir mi göğsünde hicranın feri?
Hakk'ın dergahıdır aşığın yeri,
Kalemsiz Şair 'i duy ahmak gönül.