Ah Muradım Şiiri - Alper Tunga Akkuş

Emirgazi düzlerinde bir çocuk yürür yalnız,
Ne gölgesi uzundur ne ardında bir omuz.
Babasız büyür bazı oğullar bu dünyada,
Bir eksiklik çöker de adı konulmaz henüz.

Ah muradım...

Dededen kalan bağlar, tarlalar, geniş harman,
Savrulur rüzgâr gibi, dağılır yavaş yavaş.
Kimi bahtını içer gecelerin koynunda,
Kimi alın teriyle yeniden kurar bir taş.

Ah muradım...

Yurt odalarının soğuğunda pişti gönlün,
Bir lokma ekmek ile nice düşler büyüttün.
Kimse elinden tutup yol göstermedi sana,
Kendi yoluna kendin kandil olup yürüttün.

Ah muradım...

Bir gün bir sıra başında bir isim düştü dile,
Daha doğmamış oğlun dolaşıyordu sende.
"Alper Tunga olsun adı" dedin usulca,
Ben daha yokken bile yerim hazırdı sende.

Ah muradım...

Sonra ömür başladı kalbinle imtihana,
Bir yarım asır geçti ilaçların gölgesinde.
Kimse bilmez yükünü, kimse duymaz sesini,
Bir dağ nasıl sessizse öyle durdun yerinde.

Ah muradım...

Bayram yolları uzun, hesaplar ağır geldi,
Köyüne hasret kaldın çoğu vakit istemsiz.
Ele güne muhtaçlık değmesin diye bize,
Ömrünü biriktirdin, kendine karşı cimri.

Ah muradım...

Yetmedi kader sana, bir ateş düştü bağra,
Yedi yıl kanser ile geceleri bölüştün.
Ölüm kapıdan baktı, sen kapıyı kapattın,
Her sabah yeniden bir dirilişe dönüştün.

Ah muradım...

Sonra bir derde karşı bir başka dert yürüdü,
Kan yoruldu, can yoruldu, kalp yoruldu sonunda.
İnsan bazen yenilmez, yalnızca tükeniverir,
Bir sonbahar yaprağı gibi ömrünün ucunda.

Ah muradım...

Şimdi Emirgazi'de bir rüzgâr esse gece,
Sanki sesin karışır bozkırların türküsüne.
Ben oğlun, adını taşıyan son hatıran,
Bakarım gökyüzüne, bakarım yeryüzüne.

Ah muradım...

Ne kalan elli dönüm, ne kaybolan iki yüz,
Ne servet, ne de dünya anlatır seni bana.
Bir ömür adam gibi yaşayabilmek vardır,
Sen onu miras koydun ardından evladına.

Ah muradım...