Ah Çocuk Şiiri - Hatice Güzen

I. Mavi Çorap

Ah çocuk
uzun parmak sana mavi çorap almış
o gün
ayağın
yerle anlaşmasını bozdu
kader
bir anlığına
gevşedi

Mavi
başka çocukların gözünde çoğaldı
bakış bakış
üstüne geldi
ve sen
ilk kez
beğenilmenin
taşınabilir bir yük olmadığını
öğrendin

Sadece ayağın değil
yerin de değişti
ama bunu
sonradan anlayacaktın

Bir yol belirdi
parmak ucunda
yol dediğin
çocuklara fazla uzun
fazla sessizdi
ama sen yürüdün
inanarak
işaret eden parmağa

Geride bir gülüş bıraktın
beyazdı
fazla beyazdı
bazı gülüşler
dünyaya ağır gelir

Evde
eğilmiş bir gölge vardı
adını söylemedin
çünkü adlar
bazen doğrulmaz
sen çıkınca
o da kaldı
eğik

Dünya
o gülüşü
uzun süre taşıyamadı

II. Cam ve Eşik

Gökyüzünü ayaklarında sanman
bir yanılgı değildi
erken bir bilgiydi

İnsan
önce ayaklarından inanır
sonra
dizlerinden vazgeçer

Toprak koyulaştı
umut
kahverengiye döndü
sen yine de
ayağında aradın maviyi

Başını kaldırsaydın göğe
belki
hiçbir şey değişmezdi
bulutlar
zaten hep aradaydı

Eşik dedikleri
ayağın alıştığı yerdir
insan
durmayı da
geçmeyi de
orada öğrenir

Ama bazı eşikler
çocukları geçirirken
arkasında
derin bir iz bırakır
topuklarında

III. Ev ve Eller

O uzun parmak
yanında değildi artık

Ne kadar uğraşsan da
avuç içlerinde
yalnız
senin kokun kaldı

Geri geri
uzaklara
bilmediğin merdivenlere tutundun
çünkü bazı evler
ileri gidilerek girilmez

İnanmışlığın kırdı seni
işte
hayat dedikleri
bu sesi sever

Duvarlar
sessizdi
ama seni
beklemeye devam etti

IV. Fesleğen ve Nefir

Pencerenin kenarında
fesleğen
kimseye sormadan
kokusunu yaptı

Sen de öyleydin

Bir kemik vardı
insana kalan
et unutur
kan susar
ama kemik
hatırlar

Onu üfledin
adı
n e f i r

Ses çıktı
kimisi irkildi
kimisi
duymamayı seçti

Zaten
her ses
her bedene ait değildir

Cam çatlamadı
kırmak
niyetin değildi

Sen
yalnızca
varım
dedin

Duyan aldı
duymayan
camı
bahane etti

V. S o n

Ah çocuk
mavi çorapların
hâlâ ayağında

Sıkıyor mu
hatırladıkça
ama artık biliyorsun

İmrenilen
sen değildin
imrenilen
yerinde kalanlardı

Ve gördün
parmak uçlarına kalksan da
göğün yükü
çocuk omzuna göre değildi

Ama taşıdın
Mavi çoraplarınla

Artık farkındasın
Mavi yukarıda
Hadi lütfen şimdi
i n a n