Ah Benim Yanmalarım Şiiri - İsmail Uysal

İlkbaharı zemheri tadında yaşıyordum
Bir gün yazın tadına varamadım, yanarım
İleri her adımda geriye düşüyordum
Bir tek kendi yerimde duramadım, yanarım

Gün aktı penceremden, su toprağa kavuştu
İtti insanı insan ve dağ dağa kavuştu
Yol aldı gözlerden yaş bir ırmağa kavuştu
Bir ben visal-i yare eremedim, yanarım

Anasız kalmış evin aşiyanı olur mu
Köze dönmüş ciğerin hiç büryanı olur mu
Hezeyanda olanın heyecanı olur mu
Var olmanın hakkını veremedim yanarım

Bak yine bahar geldi, toprak ana uyandı
Dağların kahve rengi yeşil renge boyandı
Bir kuş kondu avcuma, avcumun içi yandı
Kırılmış kanadını saramadım, yanarım

Leyla nereden bilsin Kaf Dağının derdini
Kays bir sevda uğruna terkederken yurdunu
Acaba bir an durup düşündü mü ardını
Kırk çölde tek bir Leyla aramadım yanarım

Cemre toprağa düştü, ahlak ne zaman düşer
Usta mı fırın mı yok adam nerede pişer
Buluttan nemi aldı bizden çıkan her bi şer
Meymenetsiz bu çarkı kıramadım, yanarım

İlkbahar müjdelendi, kırgın mıydı kardelen
Boynu bükük büyüdü, kırgındı muhtemelen
Her bahar kalbimizi kıranlara usulen
Suçu neydi kalplerin soramadım, yanarım

Gün aktı, pencereler akşam hüznü, yaralı
Sanki arzın kalbi yok, aklı muhasaralı
Kıymış evlada baba, avcı vurmuş maralı
Yarasız tek bir yürek göremedim, yanarım.