Gülüşü ömrüme ömür katan,
kalbimin en kuytusuna bahar eken…
Bir bakışıyla yorgunluğumu unutturan,
suskunluğumda bile içimi anlayan
bir adam…
Adını anmam yetti;
zaman durdu,
dünya sustu
ve ben yalnız sana kaldım.
Bakışın değdi mi kalbime,
aklım geri çekildi,
yüreğim öne çıktı.
Ah be adam…
Sen hangi kabul olmamış duanın
gözyaşıyla yazılmış cevabısın?
Hangi gecenin sabaha kalmış yakarışı,
“ya o ya hiç” diye titreyen kaderisin?
Dileğim misin, imtihanım mı bilmem
ama adını kalbime yazdığım günden beri
hiçbir şey eskisi gibi değil…
Çünkü sen,
kalbimin diz çöktüğü,
aklımın sustuğu yerdesin.
Kalbimde sana ayrılmış bir yer var…
Bin sevgi gelse alamaz yerini.
Ne söze sığar
ne suskunluğa.
Kimseyi oturtamadığım,
kimseye dokundurtmadığım,
dokunanın canının yandığı bir yer orası…
Ah be adam…
Adın dua oldu,
yüzün kıblem.
Gelsen de gitsen de
bu kalpteki yerin mühürlü.
Ömrüm yettiğince,
bu cân bu beden oldukça,
en güzel yangınım,
En güzel hasretim,
en derin zayıflığım
yalnız sen olacaksın.
@dressiz mektuplar...✍️✍️✍️@dsız.
💦 yağmur gözlüm 💦 hasRet 💦
Kayıt Tarihi : 23.12.2025 15:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!