Ağlama Şiiri - Seyrani Göl

Ağlama, yarın yine gün doğacak.
Karşıdaki dağlarda yine kuşlar ötecek.
Bir vakit aynı göğe bakar,
aynı rüzgârı dinlerdik;
ellerimiz birbirini bulunca
akşamlar usulca sabaha dönerdi.

Dedemin eski radyosu
bir sevda türküsü bırakacak odaya.
Sesinde biraz gurbet,
biraz yarım kalmış yaz,
biraz da söyleyemediğimiz
çocukluğumuz kadar masum cümleler olacak.

Gün ağaracak sonunda.
Ben seni yine rüyamda göreceğim;
belki dere kıyısında suya taş atarken,
belki kavakların gölgesinde
adımı gülerek söylerken.
Uyanınca avuçlarımda
sesinin sıcaklığı kalacak.

Bir serçe konacak pencereye,
eski günlerden haber getirir gibi.
Toprak yağmurla nefes alacak,
ıhlamurlar yeniden kokacak.
Anlayacağım;
bazı insanlar gitse de
mevsimleri kalır geride.

Ve bir gün,
canım acımadan hatırlayacağım seni.
Adın, içimde sızlayan bir yara değil,
geceyi aydınlatan sessiz bir yıldız olacak.
Ben göğe baktıkça
sen kaybolmayacaksın;
yalnızca özlemin
ışığa dönüşecek.
S.GÖL