Ağıtlarım Ses Verir Şiiri - Kasım Kobakçı

Ey benim can yoldaşım, gel bir vakit sazlaşalım?
Gelecekte, telli turna gibi kanatlansın sesimiz,
Nağmelerle destan destan, gönüllerde yoğrulalım.
Coşalım gökyüzüne, her bir yanına yayılalım.
*
Hiçbir fani bilmezdi, biz gönüllerde bir yemin idik.
Yüreği yananların gözündeki pınar, ıslak mendil idik.
Her sevdalının dilindeki, sızlayan yara, acı idik.
Hasretle birleştik, hüzünle titredik, cura ile inledik.
*
Ayrılan aşıkların, gözyaşları akar bizden.
İçindeki korla, ciğerindeki yara izinden.
Bir bozlak söylenir, dilinde nice niceden,
Ovalara dökülen ezgi yumağı, iki gözüm biz idik.
*
Tüter sobamda mani, deyiş ve bozlak ile.
İçimi dökerim, bir divan bağlama ile.
Düğün, cenaze fark etmez, her mecliste yerimiz belli,
Yazgılarım, ağıtlarım, sevdam, fısıltı ile gelir dile.
*
Var mısın gönül dostum, bu gün beste olalım?
Yarınlarda, destan destan, hep dile gelelim,
Duygularda, demet demet, bağlanıp birleşelim.
Çoğalalım âleme, her bir yana serpilelim.
*
Hiçbir kimse bilmezdi, biz yürekte sevda idik.
Gelin kızın başına takılan çiçek, tel idik.
Her yiğidin kalbinde büyüyen, umut idik, düş idik.
Gönül verdik, ozan olduk, cura ile çağladık.
*
Kavuşamamış aşıklar, fısıldar bizimle.
Yüreğindeki közüyle, sinesindeki sızıyla.
Bir uzun hava tutturur, dilinde nice nice,
Düzlüklere ses veren, cana dokunan biz idik.
*
Ocağım yanar, yazgı, şiir, mani ile.
Derdime çare ararım, bir hoyrat ile.
Şölenim, hüzünüm, olsa da tek başına,
Şarkılarım, türkülerim, ağıtlarım ses verir.