Bazı yükler konuşularak hafiflemez. Taşınır. Sessizce. İnsan zamanla şunu öğrenir: Her acı bağırmaz, çoğu içerde büyür. Geceler uzadıkça düşünceler keskinleşir; insan kendinden kaçamaz, çünkü en ağır yüzleşme hep içtedir.
Yorulmak bir zayıflık değildir. Ama durmak bazen tehlikelidir. Çünkü durduğun yerde karanlık birikir. Bu yüzden insan, gücü kalmasa bile yürür. İleri gitmek için değil; geride kalmamak için.
Beklemek sabır değildir. Beklemek, içinde sürekli çöken bir ağırlıktır. Günler geçer, zaman ilerler ama bazı şeyler yerinden oynamaz. İşte o an anlarsın: Umut bazen bir ışık değil, sadece karanlığa teslim olmamaktır.
Dışarıdan bakıldığında dağınık sanılan her şey, aslında bir düzenin içindedir. Acılar, yorgunluklar, suskunluklar… Hepsi aynı çizgide durur. İnsan parçalanmaz; sadece sertleşir.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta