Denizin o kaskatı, o büyük sessizliğinde,
Bir masanın üstünde unutulmuş eski bir saat gibi tıkırdıyor zamanım.
İçimden bir ses "Kaptan!" diyor, ahşabın küf kokan teninden sızarak,
Ceketimin ceplerinde taşıdığım bu mavi kırgınlıkları,
Bu tamamlanmamış gökyüzü taslaklarımı da döksem boşluğa,
Diner mi içimdeki o bitmek bilmeyen uğultu?
Yıkılmak,ezilmek her gün biraz daha
Dostlar değişiyor aldanmalar değil,
Aksimizden eser yok şimdi o sularda
Çirkin olan biziz aynalar değil...
Şerefsiz ellerin şerefe kaldırdıkları
Devamını Oku
Dostlar değişiyor aldanmalar değil,
Aksimizden eser yok şimdi o sularda
Çirkin olan biziz aynalar değil...
Şerefsiz ellerin şerefe kaldırdıkları




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta