Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Yaşam durmadıkça duygularda birbirini izler, birbirini kovalar. Bazen kuzey rüzgarın,bazende kavak yellerine kapılırız.
Yaşam bazen hırçınlaşır tutar yakamızdan süründürür, acı çektirir. Bütün kötülükleriyle yinede severiz yaşamı. Acısını veya tatlısını dökeriz dizelere.
Böyle acılarla örülmüş şiir olur.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta