Afşin Dualı Şiirleri - Şair Afşin Dualı

Gel diyorum daha dönmeden gidiyorsun,
Gidişler ıssız gidişlerin ıssız,
Sen gibi soğuk türküler dert ortağım,
Sen ruhumun ince gülüyle gidiyorsun..

Öldü inancımın kıvranan sevgisi,

Başkasına göçerken izlerim,
Mutluluğu çırpınan kanatlarımla gönderdim,
Ne desem eksik,
Yarım kelimeler acı,

Gemilerim sarsıldı ve sonra battı,

Ressam sanatla yorgun,
Tuvali paramparça ediyor,
Ah ihtiyarlar yok mu gıybet kargosu,
Küçük fırtınalar ardına şimşekler takıp geliyor..

Keza musibetler artsa tutunacak bir yer arar,

Teyit edilmeye muhtacız,
Doğruluk cesaretlik oyunu beyhude,
Yalana meyilli doğruluk aksine,
Hakikâte maske üstüne perde,
Biz nankörlüğe ne kadar da açız..

Hayâl kırıklığıyla boynumu büktüm,
Ne var ki fırtına mevsimi değildi..
Yapmacık bir gönülsüzlüğe büründüm,
Dağıttı rüzgâr, duman perdesini..

Rıhtıma yaklaştıkça,

Hainlik gizli yapıldı,
Gizli kalmadı,
Gerçek, söylenmekten kaçınıldı,
Aşikâr olan gözden sakınıldı..

Ahlâk sükût etti,

​Binlerce yıl gizlendi, kumların sinesinde...
"Lâ İlahe İllallah"
Mısır’ın taşlarında, kibrin o gölgesinde...
"Lâ İlahe İllallah"
​Yazıyordu: "Gök ağlar, yer titrer o ölünce"
"Sübhanallah"

Kötü çocuk, suçu lisan eyledi,
Görmedi gönül, kibir vakfeyledi,
Benim, dedikçe şımardı nefis,
Nefsini kendine kürk eyledi..

Ben yaptım, deme ahmak..!

Ruhumuz tutsak bedende,
Prangaları kırın yeter,
Aşırıya gitmez misin hür kalsan,
Melekler olmasa omuzlarda,

Saldık rüzgar akışına aklı,

"Yahudi"
Elinizde tuttuğunuz o can, evrenin emaneti,
Ben bin kez kırdım o kalemi, bilirim bu laneti.
Öldürmeyeceksin! Bu feryadım kendi geçmişime,
Toprağa verdiğim her nefes, çöktü benim üzerime.
Kanla yıkanmış ellerimle, şimdi barış dileniyorum,