Affet Şiiri - Serdar Tunçluer

İnkar edemem asla feryadı var gönlümün,
Bir bülbüle aşık oldu gül dalında gördüğüm,
Bir yaz günü sabahı nerden geldi bilinmez,
Esti belki bir saba rüzgarı mı bilinmez

Hali mahzun bir içli,tarifsiz bir sesi var,
Öyle yorgun biçare, kim bilir ne derdi var,
Gitmeli mi ve yahut, sormalımı bu yerden,
Yoksa seyre ahuyu, bakmalı mı yeniden

Olmaz olsun kaygısı, bir çaremi bu hale
Hep bu kaygım neyledi,oldumu ki bir çare
Ne ahular geldi geçti, gitti ardı görülmez
Belki sevdi bu gönül, ne çare ki görülmez,

Ben biçare halimi kime feryat edeyim,
Çare buldum kendime, bülbüle mi gideyim,
Kimde eksik sormalı,cevabına ne hacet,
Bende belli sende değil, gönlüm anla sen affet

Seslenen kim, kim olaki,yüreğimde bir kudret
Aldı beni beni benden,dedi gönlüm dur afet,
Bunca yıldır sustum amma,geçti artık dinlemem,
Yürek gülden,bende gönül, sen bülbülsün kon hemen