SEN MİSİN SEN
sen misin sen
ruhumu çalan güzel
gecelerde yolumu aydınlatan yıldız
sen misin sen yoksa
sensiz dünyayı neyleyeyim
Eylül ikindilerinde
Sensizim Sakarya caddesinde
Yürüyorum bir de bana sor
Nasıl da mutsuzum sensiz
Her adımımda seni arıyor gözlerim
Yine dikenli bir bahçeye dalıyorum
Yine gönül kapımın zincirleri kırılıyor
Yine kalemim elimden düşmüyor
Yine kül tablam hiç boş olmuyor
Kırıldı gönül kapımın zincirleri
Yine bir aşk çukuruna düşüyorum
Bu şehirde
Ne kalbin çalınır
Ne kapın çalınır bu şehirde
Ömürden saatler çalınır şehirde
An olur koparsın her şeyden
Yaşama tutunmaya çalışırsın
HAYATIM’A
Bir rüzgar esintisinde üşürdü ruhu
Bir şarkıdan sonra dolardı gözleri
Gülerken dahi hüzün doluydu cemali –yüzü
Hayat hep tersten akmıştı ona
Yirmisinde kaybetmişti o can parçasını
kar yağıyordu Şehre
ortadayım gecenin ortasında
kar yağıyordu şehre
üşüyor ruhum üşüyor Annam
ortadayım ta şehrin ortasında
ortada kalmak ne acı anna
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!