Hasret...
Bir uzak değil sadece,
Yalnızlığın da ötesinde bir çığlıktır susturulan.
Adını söylemeden
İçinde bin kez yankılanan o eksik parça...
Sanki biri almış seni
Ve yerine derin bir boşluk bırakmış
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Şiirlerinize baktım. Beğendim. Yüreğinize sağlık. Kaleminize kuvvet.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta