Adın İlkbahar Şiiri - Murat Özgören

Toprağın nefesi gibisin yağmurdan sonra,
Çamurdan yükselen taze aş kokusu gibi.
İçin sabah ışığında kırılan cam,
Sanki avuçlarında eriyen çiy tanesi,

Rüzgâr sustu bak seni görünce;
Çayır çimen, nakışlı bir kilim gibi.
Kırlangıçlar iplik iplik göğü dikiyor,
Dal uçlarında tomurcuklar, sanki ateş böceği.

İster aşk de buna, ister sevda;
Yerle gök, tek yürek olmuş sanki.
Sen bilmesen ne çıkar, seni âlem bilir,
Her kök, her dal, her yaprak taşır ismini.

Sen taze filize kan, tabiata en güzel sessin.
Adın ilkbahar, yaprağa sürülen yeşil mürekkepsin.
Kıskanır seni bütün mevsimler;
Can veren Rabbe şükür,
Lütufsun ilahi….
M. ÖZGÖREN