Adım Hayrettin Benim Şiiri - Necati Öztürk

Annemin kollarında büyümeyen bir gençtim.
Aş dedim ekmek dedim çekip gurbete gittim.
Acılarımı içimde gizledim.
Sensiz gurbet bana çile dir, anneme diyemedim.
Uykusuz gecelerimde yıldızları izledim.
Yıldızlarla hem söyleştim hem dertleştim.
Bir yıldız vardı ki yalnız duran!. ona seslendim.
Bak bende yalnızım!. adım Hayrettin dedim.

Çok dolaştım çok gezdim.
Her şehirde bir ömür tüketim.
Ey gurbet ben ki sana nelerimi vermedim.
Yıllarımı verdim gençliğimi tüketim
Saçlarımı ağarttın süphana benzedim.
Anaya hasret yaşayan bendim.
Yara hasret olan bendim.
Gül kokulu evlatları özleyen bendim.
Ciğer parelerime doya doya sarılıp öpemeyen bendim.
Kuzularım büyürken uzaklarda dalıp dalıp giden bendim.
Hayret!..bazen de dalıp giderken adım Hayrettin derdim.

Hasta düşerken yataklara nane limon nedir bilmezdim.
Can bu ya bir tas çorbaya hasrettim.
Ne can vardı ne canan kimseye derdimi diyemezdim.
Sayıklardım kendi kendime adım Hayrettin derdim.

Bazen yalnız ıssız dağlarda tektim.
Barakalarda aç susuz neler çektim.
Bazen seyre dalarken gökyüzünü kendimden geçerdim.
Bazen gürleyen şimşeklerden uyanır ürkerdim.
Kulun Hayrettin sana emanet Allah'ım derdim.

Yaş altmış beş oldu, gurbet çekilmez oldu.
Hasret büktü belimi ayrılık beni yordu.
Gökteki yıldızlar bile bana hüzünle bakıyordu.
Sanki saatler bozuk!.. gün durdu gece dondu.
Bak Hayrettin seneler seni nasıl da yordu.

05/01/2025
Necat ÖZTÜRK